برای برادرم دعا کنید
نه!نگویید به تماشا بنشینم
من ندارم دل فواره جوشانی را دیدن
که کنون اندک اندک می نشیند از پای
و توانایی پروازش نیست
جایی برای واکاوی پرسش های اقتصادی،سیاسی و فرهنگی
محمود احمدی نژاد همواره در پی غافلگیر کردن دیگران است.این استراتژی در زمان تبلیغات انتخاباتی سال 1384 کمک بزرگی به او کرد،اما ادامه آن در دوران ریاست جمهوری چندان نپایید.زیرا سخن غافلگیرکننده که نمود اصلی آن در عالم سیاست بلوف است ماهیتا مصرف کوتاه مدت دارد.یکی از بلوف های تکراری احمدی نژاد در همه سفرهای خارجی،دیدارهای وی با رهبران جهان و سخنرانی هایش در مجامع منطقه ای و جهانی تکرار می شود.جوهر این بلوف شکل دادن به اتحادیه ها و پیمان های جورواجور علیه ایالات متحده آمریکاست.احمدی نژاد تاکنون چندبار خواستار تشکیل اتحادیه های منطقه ای با محوریت ایران شده و دست کم دوبار از ضرورت ایجاد "پول مشترک" با دیگر کشورها سخن گفته است-یک بار با کشورهای حوزه خلیج فارس و یک بار هم همین چند روز پیش با کشورهای عضو پیمان شانگهای.احتمالا الگوی آقای احمدی نژاد در این زمینه "پول مشترک اروپایی"است.چون در جای دیگری این تجربه وجود ندارد و با توجه به وجود "یورو"نمی توان اندیشه پول مشترک را ابداع احمدی نژاد به حساب آورد.اما آقای احمدی نژاد در این الگوبرداری یک موضوع را که در واقع جوهر پول مشترک اروپایی است کاملا نادیده گرفته است:پول مشترک اروپایی نتیجه 50 سال هم پیمانی استراتژیک سیاسی-اقتصادی بین کشورهای اروپایی و هزاران میلیارد دلار مبادله بین این کشورها و تنفس همه کشورهای هم پیمان در فضای دمکراتیک است.
معلوم نیست آقای احمدی نژاد این ویژگی ها را در کدامیک از کشورهای عضو پیمان شانگهای و حوزه خلیج فارس دیده که هوس کرده پول آنها را مشترک کند.چنین طرح هایی به صورت طبیعی با سکوت و لبخندهای استفهامی روبرو می شود .شایسته نیست رئیس دولت به گونه ای سخن بگوید که واکنش دیگران به او از نوع ریشخند تلقی شود.