پرسش ها

گفته بودم تا برادرم چشم از اغما نگشاید شاید نتوانم چیزی بنویسم.او چشم  نگشوده اما ناچارم بنویسم،به خاطر او و دیگرانی که مانند او به تخت های بیمارستان ها چسبیده اند و خانواده هایی که بار رنج های عاطفی و اجرایی بیمار خود را به دوش می کشند.

1- موضوع اول،چرایی به اغما رفتن برادر من و بیماران مشابه اوست: برادرم با پای خود به درمانگاهی در الهیه تهران می رود و می گوید که دچار ضعف شدید است.پزشک ابتدا گمان می کند اثر روزه است اما با معاینه ای ساده و کاردیو گرافی(نوار قلبی)متوجه می شود که پای نارسایی شدید قلبی در میان است.اما به جای اینکه بیمار را با مراقب های اورژانسی به بیمارستانی تخصصی بفرستد فقط به این جمله بسنده می کند که او را سریعا به بیمارستان برسانید.همه واقعه ای که به فاجعه می انجامد در مسیر سه کیلومتری خیابان فرشته تا بیمارستان قلب شهید رجایی رخ می دهد.بیمار دچار ایست قلبی می شود و به علت نبودن یک دستگاه ساده اکسیژن و کمک های اولیه جریان خون به مغز قطع می شود و بیمار به اغما(کمای عمیق)می رود.حالا 33 روز از این واقعه می گذرد.

2-موضوع دوم یک درخواست کوچک اما مهم است.پزشکان در حد وظایفی که بیمارستان بر عهده آنها گذاشته تلاش می کنند اما بیمار در وضعی نیست که کوشش های مضاعف و فداکاری پزشکان یا سخاوت خویشاوندان صورت ماجرا را تغییر دهد.همه به استیصال دجار شده اند و کسی از پزشکان انتظار معجزه ندارد.اما پاره ای مسائل کوچک وجود دارد که نبودن آنها می تواند گوشه ای از بار سنگین اطرافیان بیمار را کم کند.مهمترین این مسائل نحوه تامین دارو است.پزشکان نوعا داروهایی تجویز می کنند که به راحتی در داروخانه های تخصصی کشور پیدا می شود.اما تامین همین داروی آسان یاب گاه چهار ساعت وقت می گیرد.با توجه به اینکه گاهی زمان تزریق یا خوراندن دارو به بیمار حیاتی است این اتلاف وقت می تواند موجب خسران های تازه شود.داروهایی که در داروخانه های تخصصی عرضه می شود غالبا به بیمارستان ها می رود.اما معلوم نیست وقتی که مقصد نهایی یا مصرف کننده دارو مشخص است چرا این داروها مستقیما در اختیار بیمارستان ها قرار نمی گیرد که اطرافیان بیمار با رضا و رغبت آن را به بها بخرند(هر چه باشد)و ناچار نباشند ساعت ها بیمار خود را در انتظار دارو ببینند و نگران شوند.اگر هم به بیمارستان ها  اعتماد نیست(که امیدوارم چنین نباشد) می توان داروخانه های تخصصی را داخل بیمارستان ها یا کنار آنها مستقر کرد.این کاری کوچک با آثار بزرگ است.

اگر مسئولان محترم وزارت بهداشت به مسائلی ساده از این دست بویژه بند یک این نوشتار اندکی توجه می کردند شاید برادر من و صدها تن مانند او اکنون در اغما نبودند-اگر چه حیات و ممات همه ما دست خداست و چشمان امیدمان هم به سوی او.